henüz bir tokat gibi inmedi yüzüne aşk
kalbine çivilerle gömülmedi ayrılık
görmedin bir arslanın can çekişen resmini
yalnızlık kitabında okumadın ismini
bir takvim yaprağında yanmadı bakışların
dökülen tüylerine tutunmadın kuşların
karanlık köşelerde acı acı gülmedin
sen henüz kovulduğun kapılarda ölmedin
sen henüz tanımadın sevda denen yokuşu
sen henüz yorulmadın yokuşta devler gibi
yıkılmak üzre olan çâresiz evler gibi
sen henüz vurulmadın uçarken göklerinde
sen henüz bir oltaya takılmadın derinde
karalar bağlamadın; beni anlayamazsın
o kalp sende oldukça gülüm, ağlayamazsın
Gölgeni bırakarak terk ettin toprağımı
Geçtiğin her bahçede nergistir şimdi adın
Yabancı kuşlar gibi uçup gittin öteye
Bir sevda türküsünü, bir beni anlamadın
Fatiha'nın bu ayeti, dua etmeden önce fedakârlığın zorunlu olduğunu gösterir. Tıpkı Fâtır 35/10' da belirtildiği gibi, "güzel sözler Allah'a yükselir; onları Allah'a yükselten şey ise sâlih ameldir."