Yine gecenin üçü tavanla bakışırsın
Biraz acıtır zamanla alışırsın
En dibe düşer bir yol bulamaz insan
Aklının içi yalanla karışık
ᝰ.ᐟ Evdeki Saat-Tavan
Sakın,Valeri. Annem ve abimden başka kimseden duymadığım bu uyarı cümlesini, hayatım boyunca ne çok söylemiştim ben kendime,beni başka düşünecek kimse olmadığından.Hani anneler ayaklarının ucunda sallardı ya bebekleri,uyku onları içine çeke çeke büyütürken.Ben kendi kendime sallanıp durmuştum,babamın isteklerine göre oradan oraya.
Ama büyümüştüm de sonunda.Masallarla değil,acılarla.
Kimse dudaklarından çıkanın daha fazlasına bakmıyordu,bilmiyorlardı ne kadar iyi yalan söylediğini ya da umursamıyorlardu.Bu yüzden çok güvende hissettiğim olmuştu ama bu yüzden,okyanusları aşabilecekken kıyıda boğulduğum da olmuştu.
Belki de o yüzden insanlar benim içinde debelendiğim çukurdan habersizdi.Hep böyle olmuyor muydu? Dudaklarından çıkıyordu insanoğlunun kelimeler,duyuyorduk sadece.Dinlemiyorduk bile,bakmadan gözlerinin içine,bir yalana ortaklık ediyorduk belki de.
Songur Yakut hem her şeydi hem de hiçbir şeydi.
İnsanı rotasından saptırır,zihninin içini kendi ile kuşatır,belki söylediği yalanlar ile onu bir silah gibi kullanır.