Konusu ve karakterlerin iç dünyası oldukça derin işlenmişti. Başlarda Rachel bu denli meraklı ve dahil olmak istiyor diye kızsam da sonunda çok doğru bir şey yaptığını anladım. Kitabın sonlarına doğru filmi olduğunu öğrendim. Fakat kitabın tadı gerçekten bambaşkaymış... İ.
"Boşluk: Bunu anlıyordum. Bunu düzeltmek için yapabileceğiniz hiçbir şeyin olmadığını düşünmeye başlıyordum. Terapi seanslarından anladığım buydu: Hayatınızdaki boşluklar kalıcıydı. Tıpkı beton kenarındaki ağaç kökleri gibi onlarla büyümeniz gerekiyordu; boşlukların içinden çıkıp şekillenmeliydiniz."
"Hipnoz genelde bilinç kaybıyla silinen saatleri bulmada işe yaramıyordu çünkü son okuduğum makaledeki gibi bilinçsizlik sırasında anı biriktirmiyorduk. Hatırlayacak hiçbir şey yoktu. Zaman çizelgemde sonsuza dek kara bir delik olarak kalacaktı."