Öyle çok özledim ki onu tarifi yok bunun... karşıma dikilip "ben geldim" dese, dizlerimin bağı çözülür, hüngür hüngür saatlerce ağlarım.
Ama yine de affedemem.
Çünkü en çok ihtiyacım olduğunda beni ondan vazgeçmek zorunda bırakışını unutamıyorum.
Özlemekten, duygularımın hiçe sayılmasından, çaresizlikten, birine güvenmekten bile yoruldum artık...
O da beni onsuz kalmaya mecbur bırakışıyla hatırlansın.
ben, onu en çok orada kaybettim