"Yazmak dediğin yeniden kağıt üstünde yapıştırmak zamanın yaşamımızdan ve hafızamızdan kesip biçtiklerini, kırıp döktüklerini... Ne de olsa solgunlaşan anlar, uçucu imgeler en çok şiirde bulur karşılıklarını; anlamadan sevdiğimiz, kendini sezdirmeden ruhumuza dokunmayı başaran şiirleri bir düşünün! Okuduğunuz dizelerle tuğunuzda nedensiz ürperen şey çoğu kez çocukluğunuzdur."
Çocukluğun en büyük zenginliği, ne engin sonsuzluğu, ne ana kucağının sonsuz güveni, ne de çocukluk denildiğinde ilk akla gelen benzer şeyler galiba ; bence, onun en büyük zenginliği, geleceğe inanç duyabilme duygusu. Ancak bunu yitiren çocuk, başka biri olmayı başarır. Başka biri olmak, büyümektir.