Ayriliklar insan ruhunda biraktigi aciyla anilir. Bu aci ruhlarin sekillenmesinden hayat gorusunun degismesine; hayatta insanin kendisini yenilemesine neden olur. Ask ayriligi ise olumden daha siddetlidir. Insani sersemletip hayattan sogutmasi bir yana, tam bunalimlarin ortasinda birakir. Insan bu durumda yapayalnizdir, kimsesizdir, elleri usumus, ayaklari donmustur; bedeni, akli, beyni esrarkeslere ozgu alemlere dalmistir.
"Kuzeyde kar diye yazıyordu mektuplarında amcam, kuzeyde kar. Bütün öykü acıklı bir firar. Bir sürgün diyordu ülkesinin hapishanelerini bile özler.... Sen hiç ateş böceği gördün mü? "
Hayat umulmadik andaki degisimleriyle var ya da yok eder insani. Oylesine suprizlerle doludur ki sirtindaki kufeyi alir kiminden, elmaslari yukler tas yerine kimine.
Kole tiplerden olusmus hic bir devlet yasayamaz. Yasama mucadelesinde, zayiflar ve zayiflarin torunlari ezilip yok olmaya dogru giderken, kuvvetliler ve kuvvetlilerin torunlari ayakta kalmaktadir.