Yoksul insanlar doğuştan kaprisli olur. Bunu daha önce de hissetmiştim, ama artık daha çok hissediyorum. Yoksuldur, katıdır; Tanrı’nın dünyasını bir başka görür ve gelip geçen herkese yan yan bakar, çevresine ürkek bir bakış atar, söylenen her sözü dinler.
Ben bazen çok kederleniyorum. Bazen özellikle de hava kararınca, tek başıma otururken, Fedora bir yere gitmişken. Oturuyorum, düşünüyorum, düşünüyorum -eskiden olan her şeyi, mutlu olanları, kederli olanları- hepsi geçiyor gözlerimin önünden, hepsi sislerin arasındaymış gibi yanıp sönüyor.