Sonra oğlanlar kıyafetimi fark edip suskunlaştılar, etrafımda döndüler, giysimin kumaşına dokundular, hayranlıkla dil şaklattılar, bu bana iyi geldi, çocukların annelerine duydukları hayranlık kaç yaşına kadar sürebilir ki.
Bu benim kaderim, her şeyi izlemek zorunda kalmak, her şeyi görmek ve hiçbir şey yapamamak, sanki ellerimi kullanamıyormuşum gibi. Ellerini kullanan, istese de istemese de kana bulaştırmak zorunda. Ben ellerime kan bulaşsın istemiyorum.