Neslihan
@Nslsysl
Şu anda okuduğu kitaplar
Yaşamı böylesine severken, aklımın ve yüreğimin ömrüme attığı bunca düğümü kime, nasıl açıklayabilirim? Ben ZAMAN diyorum.İnsanın zaman karşısındaki küçüklüğünü, anlamsızlığını ve umarsızlığını duyuyor musun? Söyler misin, ben şimdi neyin yücelterek kendimi seveceğim, varlığına saygı duyacağım, dünyaya tutunacağım?
"Herkesin evlere çekildiği yerde, beni yolların çekiyor olması; yüreğim ağzımda çarparak seni öperken gözlerimden yaşlar dökülmesi; tam da her şey bitti derken telaşla gözlerinin ışığına uzanmam; aylarca görmek istediğim insanı karşımda bulunca dönüp gitme boğuntusu; ne kadar gerekli olursa olsun herkesin yaptığı işlerden nefret etmem; dört yol ağzında durup günde beş vakit, dünyayı kendi sığlığı sanan herkese küfür etme isteği; bir sevinci söylerken sesimin karaçalı gibi boğazıma takılması; aşkı ve şiiri dışlayan tüm ciddi ve önemli şeylerin hasta, hafif ve komik gelmesi... "
Bizim geleneksel kültürümüzde sol kültürümüzde ağır bir özveri üzerine şekillenmiştir. Bu özveri, doğu toplumlarına özgü bir abartıyla kendini silme, sevmeme, kendini aşağılamaya varmıştır. Birey olabilmeyi bireycilikle, bencillikle özdeşlemiştir.Bu doğru değildir. Kendisini bu kadar silen bir insan başkaları için başı göklerde bir dünyayı nasıl kurabilir? Böyle bir tutumun gerisinde, özgür, hilesiz ve onurlu bir ilişki olduğunu kabul etmek çok güç.İnsan ancak kendisini sayarak, severek, başkaları ile birlikte, başkaları için davranabilir.Bize yaşama gücünü veren bu güzelliktir.
Bencil gibi görünen bir serdengeçtidir yalnızlık; gider kalabalıkla yıkanır, gelir kalabalıkla yıkanır.
Şarkıları 1000 bin yıldır ölümü ve ayrılığı söyleyen bir ülkede siz gerçekten özgür müsünüz? Birbirinize bu kadar benzemek canınızı sıkmıyor mu?