Nil Tuğba
@Ntd7
“Nesi var sahi bu kadınların? Kolları mı kısa, kafaları mı küçük, sakalları mı az? Saçları şöyle fazla kısa, böyle de çok mu uzun? Neden okullarda yalnızca iki ya da üç kadının adını duyuyoruz? Peki, bunca zamandır diğer kadınlar ne yapmaktaydı? Şimdi derin bir nefes alın ve unutulmuş kadınlarla dolu tarihin tozlu çöp kovasına balıklama dalın!”
Kadınların dünyasını bi nebze olsun anlamak, onların anlatılmayan hikayelerini okumak ve tarihte hak ettikleri yeri bulmalarını sağlamak için mizahi bir dille yazılan ve sorgulatan, çok kolay okunan bu kitabı ilgililerine tavsiye ederim
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Her ne kadar kendine has olan üslubunu kullanarak anlatısına mizah da ekleyen Fournier’in bu kitabını bitirince insanın kalbi de kırılıyor. Kolay mı 40 yılın ardından Sylvie’siz yaşamak… Birçok yerin altına çizerek ve bazı noktalarda yutkunabilmek için durmak zorunda kalarak okudum. Sevgisini ve acısını o kadar samimi ve gerçekçi anlatıyor ki etkilenmemek mümkün değil. Acısına size ortak ederken bunu da kendisini acınacak bir şekle sokmadan yapması ise inandırıcılığını arttıyor ve tamamıyla kendinizi onun yerine koymaya başlıyorsunuz.
Büyük bir zevkle okuduğum ve birçok duyguyu bana hissettiren, hem ağlatan hem gülümseten bu kitabı okuyun, okutturun…
Not: Nereye Gidiyoruz Baba’nın ardından okunması gerektiğini düşünüyorum. Çünkü Dul’da o kitaba yapılan küçük bir göndermeyi anlamlandırabilmek açısından iyi olur.
Fabien’in kalemine ve çizimine hayran kalmamak mümkün değil… Zevk ve yüksek bir beğeniyle okuduğum Büyük Aşk ve İki Yaşam gibi çizgi romanlarının ardından okuduğum Hakim’in Yolculuğu’ndan da yine çok etkilendim. Mültecilere karşı bakış açısını değiştiren, söylediklerimizi ve tavırlarımızı sorgulatan ve hatta yer yer de bizlere ayna tutarak insanı utandıran bir çizgi roman.
Hakim’in bir defasında “Üzülüyorum. Bir daha hiçbir yerde kendimi evimde hissedemeyecekmişim gibi geliyordu.” demesi mülteciliğin belki de yapılabilecek en çarpıcı tanımlaması olabilir. Evlerinden, yurtlarını terk etmek zorunda kalanların zorlu yolcuğunu çok tarafsız, samimi ve etkileyici bir biçimde anlatıyor Fabien ve okuyan kişinin boğazında bir yumru, göğsünde bir acı bırakıyor. Hikayenin gerçekliğini de okudukça daha iyi kavrıyorsun. Hakim’le birlikte korkuyor, üzülüyor, geriliyor ve strese giriyorsun. O çaresizliği ve kararsızlığın getirdiği ağırlığı hissediyorsun…
Beni fazlasıyla etkileyen ve başta kendim olmak üzere davranışlarımı sorgulamama ve ardından değiştirmemi
sağlayan bu kitabı herkese şiddetle öneririm. Çünkü bitirdikten sonra daha anlayışlı bireyler olacağımızı ümit ediyorum…
