Çocukluk hatıralarımda yeri büyük Atilla Taşın, "Kırmızılım" okuyarak geçti çocukluğum. Bir anda nostalji yolculuk yaptığım sırada Atilla Taşın kitap yazdığını keşf ettim. Hemen okumaya koyuldum. O yılların özlemi ile başlayan kitap adaletin gerçekten var olduğunu sorgulatarak devam etdi. Okurken o kadar sinir oldum ki, bir de Atilla Taşın bunları yaşadığını düşündükçe. İnsan bir tweet atmaya korkar hale geliyor okudukça. Birini boşuna suçlu ilan etmek bu kadar kolay olmamalı diye isyanlarla geçti okuma sürem. Sanki tanıdık birinin günlüğünü okur gibiydim, o kadar samimi, içten anlatmış ki o acı günlerini. Hele Melteme olan aşkı beni-benden aldı. Ayrıca kendini çok geliştirmiş, bazı yerlerde kendine cahil demesi haksızlık olmuş. Okuduğu kitaplar, izlediği filmler, filozoflarla "muhabbet" bile bilgili olduğunu kanıtlar cinsten. Ben çok sevdim. Atilla Taşı zaten seviyordum, kalemini de sevdim :)