Tekrar loş yalnızlıkların en dibindeyim ben
Sararmış yaprakların usulca savrulduğu
Köprüler yıkıldı artık kendimleyim
Parmak uçlarında ölümün soğukluğu
Zaman olmuştur ki
Belli sonbahar belki akşam
Tepeden tırnağa silme yıldız
Belki haziran gecesi
Sanki bir hayal oturmuş o tenha piyanoya
Parmak uçlarında tatyos efendinin
Herkesi unuttuğu bir bestesi
Çalıyor doya doya..