Nur Dilipak
@Nur_Dilipak
Dünyada iki tür insan vardır: yaşayanlar ve yaşayanları seyredip eleştirenler.
Şu anda okuduğu kitap
İlk sayfadan itibaren içine çeken ve merakla bir sonraki sayfaya geçişi hızlandıran gizem dolu bir kitap. Gerçek olaylardan esinlenerek yazılmış olması kitabı daha da ilginçleştirmiş. Başkalarının gerçekliği her zaman daha ilgisi çekiyor insanın. Kendi gerçeğini saklamak, gerçekliğinden saklanmak için sayısız maskelerin arkasına saklanması garip bir çelişki.
Tempolu, merak uyandıran bir kitap. Zaman varsa kısa sürede okunulabilecek nitelikte. Sonunun tahmin edilebilir olması kitabın büyüsünü biraz bozmuş bence. Ayrıca sonu da beni pek tatmin edemedi. Olaylar bu kadar karmaşık, aynı zamanda iç içeyken daha farklı bir son beklediğimden midir nedir, bilemedim. Kitabın sonlarına geldiğimde bu kitaba kesinlikle 10 vermeliyim diye düşünüyordum. Fakat sonu için iki puanımı kırdım. Tam bir ters köşe beklerken tahminimin doğru çıkması büyüyü bozdu açıkçası.
Keyifli okumalar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Genç, zeki ve güzel Clarice Starling, FBI akademisinde stajyer öğrencidir. Büronun Davranış Bilimleri bölümünden Jack Crawford tarafından çağrılır. Görevi, Bufalo Bill lakablı seri katilin izini sürmek için Baltimore Akıl Hastanesinde tutulan Dr. Hannibal Lecter ile görüşmektir.
IMDB top 100 listesinin 21. Sırasında yer alan birçok kişinin benim gibi defalarca izlediği "Kuzuların Sessizliği" filminin kitabı malumunuz. Filmini ya da dizisini izlediğim bazı kitapları okurken bazen zorlanıyorum. Görsel şölendeki o atmosferi yakalayamamak yer yer kitaptan koparıyor sanırım beni. Bu sebeple mümkünse önce kitabı okuyup sonra filmi izlemeyi tercih ederim. Ancak Kuzuların Sessizliği için bu mümkün değil elbette. Fakat bu kitapta kesinlikle bunu yaşamadım. Clarice ile Hanniballa görüşmeye gittim. Kafesin ardındaki Dr. Lecter'ın, elinden dosyayı alırken Clarice'in parmağını okşamasını hissettim. Yani hem filmin hem kitabın içine öyle bir girdim ki bu da kitabı bırakamadan bir solukta okumama sebep oldu.
Kült filmleri, dizileri belirli zaman aralıklarıyla izlemeyi seviyorum. Geçenlerde de Oldboy'u üçüncü kere izledim. Film bittikten sonra zihnimi meşgul eden tek düşünce; Bunu yazan kişi ne düşünüyor, nasıl bir psikolojiye sahip ki böyle bir olayı düşünüp, üzerinde kafa yorup birçoğunun asla düşünemeyeceği bir senaryo ortaya koyabiliiyor, oldu. Bana kalırsa ruh bilimi açısından ciddi bir araştırmaya tabi tutulmaları gerek :). Ben normalim diyen insan bunları düşünemez ;)
Thomas Harris içinde aynı düşünceleri paylaştım, kitabı bitirdiğimde. "Abicim siz ne yaşıyorsunuz ya da yaşadınız?" Bu nasıl bir hayal gücü inanılır gibi değil!!!
Filmini izleyipte kitabı okumakta tereddüt edenler; kafanızdaki o düşünceleri bir kenara atıp alın elinize kitabı ve okumaya başlayın. Pişman
Mutlu musun Osman?
Hiç sanmıyorum ;)
Bu kadını kaybettin yaa yazıkk :)
Osman'dan ayrılan bir kadın. . .
Ayrılığın acısını azaltmak için Osman'a yazılan mektuplar. . .
Kayboldum derken kendini bulmanın verdiği mutluluk. . .
Yaşayanlar bilir, ayrılık sonrası hemen herkesin yaşadığı duygusal boşluğu kapatmak, normalleşmek, hayatın rutin akışına dönmek her zaman pek kolay olmuyor. Yapılması gerekenler ; anlatmak, rahatlamak, duyguların ifadesinin verdiği ferahlama hissi ile birlikte, hayatınızda oluşan boşluğu doldurmak için kendinize bir meşgale bulmak .. . Ehh zor bir süreç.
Yaşanan acı genelde en yakın bulduğun insana anlatılır. Anlattıkça açılır, açıldıkça rahatlar insan. Bir de bakmışsın ayrılık acısı yaşadığını unutamasan da acının yaşattıklarını unutmuşsundur. İşte bu kitap da bunları okuyoruz: yoğun acı sonrası kendini bulma serüveni. Bir farkla cesur kahramanımız yaşadığı her şeyi ayrıldığı sevgilisi Osman'a yazıyor. Cesur diyorum çünkü bunu yapmak her babayiğin harcı değil.
Güldüren, düşündüren, hüzünlendiren kısacık bir hikaye. İnsana dair,insan olmaya dair o kadar güzel noktalara değinilmiş ki, alıntı yapmak istediğim halde çok uzun olacağı için yapamadığım; altını çizmekten yorulup paragrafları işaretlediğim bir kitap oldu.
Kitap bitti ama ben hala o kadını, Osman'ı düşünüyorum, içimde tarif edemediğim bir sıcaklıkla..
Keyifli okumalar.
30 Mart 1853'te Hollanda'nın küçük bir köyünde başlayıp 29 Temmuz 1890'de son bulan delilik (!) ve deha arasında gidip gelen 37 yıllık bir hayat hikayesi. Geçirdiği melankoli krizleri ve öfke nöbetleri, ruhsal dengesizlikleri nedeniyle deli olduğu düşünülse de çizimlerinde kendini kaybetmeyen Gogh; yalnızlık, anlaşılamama ve beğenilmeme üçgenine hapsolmuş ruhunu, resimleri aracılığıyla anlatmaya çalışmıştır. Resimlerinin temelini oluşturan duygu hüzün olsa da bazı çizimlerine bir demet umudu da serpiştirmiştir.
Van Gogh' a göre; mutluluğun rengi sarı; yaşamın adı hüzün; hayatın tadı ise acı...
Keyifli okumalar.
Kıyamet sonrası hayatta kalmayı başaran baba ve oğulun Güney'e yolculuğunun hikayesi. Ne var Güney'de; deniz, sıcak, yiyecek, su, belki... Belki iyi insanlar da vardır. Ama belki...
Yemek yok, su yok, barınmak için güvenilir yer yok. Kendilerini savunmak için tabancaları var. Bir de, bir babanın şefkati ile bir çocuğun saf ve temiz merhameti...
Bu yol nereye varır?
Ahhh çocuk! Ne güzel bir kalbin var senin. Keşke hep öyle kalabilse. Büyüsen ama hiç kirlenmese, kirletilmese. . .
İyinin ve iyiliğin olduğu bir dünyaya olan inancını yitirmeyen sevgili baba! Kendi türünün zalimliğinden çocuğunu korumak ne kadar da zor! İnançlı bir umutsuzlukla geçen yolculukta, oğluna umut vaad edebilmek, umutlu olmaya çalışmak ne zor!
7.8 gibi bir puanı asla hak etmeyen bir kitap olduğunu düşüyorum. Okuma sayısı arttıkça yüzdesi de artacaktır diye düşünüyorum.
Tavsiyemdir.
Keyifli okumalar.
