Bulutlar kabarmış, yağmur olmuyor.
Nehirler akar, baraj dolmuyor.
Her okuyan kişi adam olmuyor,
Okumuşun cahilliğine ne diyeyim.
Kendini aydın sanıyor, haddini bilmez.
Gerçek bir aydın yolundan dönmez.
İnsanoğlunun soyu maymundan gelmez,
Âdem atasını bilmeyene ne diyeyim.
Şu milletin haline bakıp gülenler,
Yemin ile kürsülere gelenler,
Siyaseti kendine servet bilenler,
Kul hakkını bilmeyene ne diyeyim.
Devlet bahçeyi soymuşlar,
Soygunun adını kredi koymuşlar.
Vatandaş perişan, beyler doymuşlar,
Bizi bu hallere getirenler utansın.
Vatandaşın mutfağı boştur,
Cepte para yok, koştur ha koştur.
Annenin gözünde bir damla yaştır,
Bizi bu hallere getirenler utansın.
Bilmiyorum ki nereye gitmek,
Her sözümde vardır hikmet.
Sen ete bıkmışsın, ben bulamam ekmek,
Bizi bu hallere getirenler utansın.
– Âşık Zeynel