Gözyaşlarımızdan utanmamızın hiçbir zaman gereği yoktur bence. Bunlar kötü yüreklerimizin üstünü örtüp kapatan tozlara dökülen rahmettür çünkü. Ağladıktan sonra ben de daha iyi bir insan olmuştum... Daha pişman, nankörlüğünü daha açık anlayan, daha duygulu bir insan.
Her neyse, bu arada ben kendi kendimle pazarlığa oturup bir uzlaşmaya varmıştım elbet. Öyle ya, doğru ile yanlış arasında bocaladığımız zaman vicdanınızın sesini susturmak için bu yolu seçmez miyiz hep?
“Gene de, elimde olsa bile huylarımı değiştirmem ben. Evet, çok acı çekiyorum bu yüzden, genede geceleri uyanık yattığım sırada böyle bir insan olduğumu düşünmek bana iç rahatlığı veriyor.”