Onu bir cins olarak bütün benzerleriyle birleştiren bu ismin dışında, sadece ona has ona mahsus bir ismi de bulup bir yerlerden çıkarmak, ona o isimle seslenmek yani onu sahiplenmek istedi.Ama o isim bir türlü dilinin ucuna gelmedi.Âdem Leylî diyemedi.
Her şeyin, asliyetinden başka bir şeye benzediği şu yerde Âdem , kelimeler arasından “gibi”yi seçti.Cennet gibiydi dünya.Neredeyse ona eş,ona benzerdi.Göklerden geliyordu her şey.Ama sağlam bir aynaya düşmüyordu cennetin görüntüsü.
Belli ki dünyanın “âyinesi saf” değildi.
Üç şey seçtiler cennetten çıkarmak için:
Bir : Kelimeler
İki : Aşk
Üç : Annelik duygusu.
Kelimeleri Âdem yanına aldı , annelik duygusunu taşımak Havva’ya kaldı.
Ama aşk çok ağırdı.