•e
@Nursma
Gerçek acı seyirci istemez, vitrinde yaşanmaz, öyle içten ve derindir ki kimse sizin ne yaşadığınızı bilmez. Çoğu zaman yaşamla uyumu bozmaz, sizi içeriden güçlendirirken seyredenler ne yaşadığınızı anlamaz.
Reklam
Yaşadığımız ya da bize yaşatılan hiçbir mutlu anın değeri bizden fazla olamaz. Biri bize güzel bir söz söylediyse, bizi özlediyse, arayıp sorduysa, bizi görmek istediyse buna değer olduğumuz içindir. Böyle şeyler için bedel ödememiz gerekmez.
İnsan mutluluktan ağlar, üzüntüden ağlar, sinirden ağlar. Bir duygu, içimizde tutamayacağımız kadar çoğalınca gözyaşlarıyla kendini dışarı atar.
Gözyaşları taşan duyguları anlatır. İnsanın en doğal ifade şekillerinden biridir. Ama sürdüğümüz yaşam biçimi, doğal olan pek çok şeye zarar verdiği gibi gözyaşlarımızın doğallığıyla da oynadı.
Çok ağlar ya da hiç ağlamaz olduk.
Neden hiç ağlamayız, ağlayamayız? Çünkü duygularımızdan korkarız, hissetmekten kaçarız.
Neden çok ağlarız? Hissettiğimiz duygularla ne yapacağımızı bilemediğimizde, duygularımızla baş edebilmek için kendi gücümüze güvenemediğimizde çok her yerde ağlarız, gözyaşlarımız dinmez olur. Olur olmadık yerde gözlerimizden akan yaşlar bizi zor durumda bırakır, acizliğimize kızar, daha çok ağlarız.
Oysa duygularınızı akışına bırakırsanız, gerektiğinde gözyaşlarınıza izin verirseniz kendinizi daha güçlü hissedersiniz.
Gözyaşlarından korkmayın. Gözyaşları acizlik ya da zaaf değildir. İnsan olduğunuzun ve hissedebildiğinizin göstergesidir.
Hiçbir insan her zaman kazanamaz, her zaman yaratamaz. Hiç kimse çabalarında sürekli olarak başarılı olamaz. Fakat doğru yöne gitmek, başarmış olmak değil, başarıyor olmak, hedefe varmak değil, hedefe doğru yürümek, başarılarla yetinmek değil, başarılara doğru ilerlemek, yeteneklerini en yapıcı, üretken ve yaratıcı kullanıma vermektir.
- Irvin Yalom