Ben bu yaşta bu kadar eksilmemeliydim.
İçimde hâlâ hayata tutunmak isteyen bir taraf varken, hayat en güzel hislerimi usulca aldı.
Biraz neşe, biraz huzur, biraz da "hiç düşünmeden yaşayabildiğim" günler düşmeliydi payıma...
Ama hayat sanki en çok ihtiyaç duyduğum şeyleri
benden sessizce uzaklaştırdı.
Önce içimdeki heyecanı söndürdü, sonra "bir gün her şey düzelir" diye kurduğum hayalleri tek tek elimden aldı.
Şimdi aynaya baktığımda gençliğini yaşayan değil, gençliğini taşımaya çalışan birini görüyorum.
Ve en zor yanı da șu...
Artık hiçbir şeye büyük cümleler kuramıyorum;
sadece "olsun" diyorum.
Ama kimse bilmiyor... insan bazen en çok, sustuğunda kırılıyor.