Yeni yıl diyoruz demi. Kutlu olsunmuş. Şimdi o gereksiz egomuzu, hiç bi şeyden tatmin olmayan hep daha fazlasını isteyen zihnimizi bi susturalım, bu fotoğrafa bakalım. Biz evlerimizde yılbaşı programları izlerken, küçük dertlerimizi bi halt zannederken, önümüze gelen sıcak yemeğe bile bahane bulurken ONLAR SEN RAHAT ET DİYE CANINDAN OLDU. Anne babası evlatsız, çocukları yetim, eşi dul kaldı. Onlar vatanı korurken biz naptık; namus dedik kadını vurduk, yol vermedi dedik adam öldürdük, müziğin sesi çok diye komşumuzu vurduk... Elin mültecisi korkup kaçtı diye onun vatanını da Mehmetçik savundu, onlar yerine bizim yiğitlerimiz can verdi. Can dostumuz(!) Arap geldi toprak karşılığı vatandaşlık aldı, lüks içinde yaşadı; benim şehidimin annesi sıvasız evde oturdu. Söze gelince ne güzel adalet var demi. Sustuk biz, SADCE SUSTUK. Elin göçmenine laf ettik korkak diye, biz konuşabikdik mi? Karşı çıkabildik mi peki? Ben anlayamıyorum; sen anlayabildin mi?
Biz ne ara bu kadar kötü olduk?