Ey maşuğunu anınca kalbi suya inen!
Ve ruhu diz çöküp letafet salına binen!
Ben ki ardıma bakmadan o saldan kaçarım.
Zira senin orda ruhun sarhoş, aklın yarım.
Leyl ü nehar, maşuğun hasretine raptolmuş.
Aşkın, kalpte fidan gibi neşvünema bulmuş.
Basit çocuk ruhunda derinden derine bir şeyler değişiyordu: Hayata dair, hani içinde hepimizin bazen kederli, bazen neşeli köleler olduğumuz hayata dair, bazı gerçekleri kavramaya başladığını hissediyordu.