Ne var ki anne babalar, çocuklarını karşılık beklemeden büyütmeyi hayatın doğal akışı olarak görürken, çocukların yaşlanmış anne babalarına bakması çoğu zaman bir "iyilik" gibi algılanıyor, bu sorumluluk "iyi evlat olma" tanımıyla sınırlı kalıyordu.
Belki de bu yüzden, "sevgi yukarıdan aşağıya akar" deniyordu.
Kaygı hissettiğinizde, o duyguyu bastırmak ya da ondan kaçmak
yerine, sadece onun orada
olduğunu kabul ederek
gözlemleyin. Bastırmaya çalışmadan,
yargılamadan, sadece
tanık olun...
Eğer karanlığın içine az da olsa bir ışık sızmışsa, bu bir yerlerde bir çatlak oluştuğu içindir. Ve o çatlak zamanla büyüyüp daha fazla ışığa yer açar. Nihayetinde karanlık, iz bile bırakmadan yok olur gider.