Ne babamın omzunda ağlayabildim, ne de annem üzülür diye derdimi anlatabildim.
Beni ben büyüttüm, ben öldürdüm. Gömdüm içime ne varsa, anlaşılmasın diye bir de çiçek ektim üzerine. Altı mezarlık, üstü bağ bahçe..
olmam gereken yerden çok uzaktayım,
belki de yoruldum bilmiyorum.
öyle karışık,
öyle yabancıyım ki,
bu aralar kendime bile gelemiyorum.
Fyodor Dostoyevski