Tolstoy'un güzel eseri.
İvan İlyiç: "kaliteli" yaşamayı seven, hukukçu kimliğe sahip, zengin bir terfi geçmişi olan kahramanımız. Mesleğini neredeyse her şeyin önüne koymuş bu karakter ortaya çıkan bir hastalık sonrası ölümünün yaklaştığını anlayınca sanki sonu olmayan bir düşünce ağacına tırmanmaya başlar. Hem hastalığının hem de bu düşüncelerinin verdiği ızdırap dayanılmaz bir hal alır onun için.
Bu sırada evli ve çocukludur da ve kafasını böylesine meşgul eden kaçınılmaz ölüm düşüncesi ona çevresindekilere daha önce bakmadığı bir yerden baktırır ve içsel eleştirileri başlar.
Tolstoy, bizi insanların iki yüzlülüğüyle selamlaştırırken, yüzeysel bir konfor alanının ne kadar kalıcı olduğunun, bunun için harcanan mesaininse ne kadar "gerekli" olduğunun muhasebesini de yapmamızı istemiş zannımca.
İyi okumalar, iyi dersler arkadaşlar.
Reklam
Umuda dair her ihtimalin yok olması için aslında nasıl da yokuş gittiğini anmaktan başka pek bir şey gelmiyordu elinden.
Tabii ki, kesinlikle anlamadı. Komodini kaldırıp, mumunu yakıp aceleyle gitti. Bir konuğu yolcu etmeliydi.
Bir şeyler yanlış, sakinleşmeliyim, her şeyi başından etraflıca düşünmeliyim.
Reklam