Ne halt edeceğimi inan ki bilmiyorum. İkiz kardeşim olduğunu öğrendim bugün. Obsesif bir karınca varmış. Bir buğday tanesini bulur, yuvasına taşır, sonra da o buğday tanesiyle yuvası arasında gidip gelirmiş, aldım mı almadım mı diye. Ömrü böyle gelip geçermiş. Şanslı bir insan olsaydım, bu karıncayı bulurdum. Daha şanslı bir insan olsaydım, bulduğumda ona bir çift laf ederdim. "Seni anlıyorum dostum," derdim. Daha da şanslı bir insan olsaydım, "Seni anlıyorum," dediğimde, obsesif karınca ona ne dediğimi anlardı. Sonra kendisine eşlik ederdim. Yuvamızda bir kırıntı kadar buğdayımız varken, yolda açlıktan ölürdük. Bence birinin derdine ortak olmak budur. Bir derdim var: Ben şanslı biri değilim.