Fethiye Deniz Demir
@Okunacak_var
-Yoldan Bir Haber
-Geldiğim Yer Sensin
Şu anda okuduğu kitap
“Bazı insanlar bir kişiyi değil…
bir ruha, bir duruşa bağlanır.”
Benim kalemim, aşkın rengi ve de cismi olmadan kelimeleri dokur.
Çünkü bendeki aşk, dokunduğu her şeyi tutkuyla yakacak kadar derin.
Ve belki de bu yüzden…
beni gerçekten âşık eden şey bir insan değil, askerliktir.
Çünkü bazı insanlar bir kişiyi değil;
bir ruha, bir duruşa, bir davaya bağlanır.
Benim içimdeki aşk, bir insanın ellerine sığacak kadar küçük değildi.
O yüzden bendeki sevda bazen bir üniformada,
bazen bir yemin sesinde,
bazen de vatan denilen şeyin ağırlığında can buldu.” 
Fethiye Deniz Demir
Fethiye Deniz DemirReklam
Nöbet Devam EdiyorDuygu ve Düşünce
Nöbet Devam Ediyor
Kale çatlak olabilir.
Yılların yükü taşlara işlemiş, duvarlarında izler bırakmış olabilir.
Rüzgârlar sert esmiş, yağmurlar dinmeden yağmış olabilir.
Ama hâlâ ayaktadır.
Çünkü bazı yapılar kusursuz oldukları için değil, vazgeçmedikleri için yıkılmazlar.
Bayrak bazen rüzgâr bekleyebilir.
Kimi gün gökyüzü sessizdir.
Kimi gün insan, içinde taşıdığı gücü bile hissedemez.
Yorgunluk omuzlarına çöker.
Umut biraz uzaklaşmış gibi gelir.
İnsan kendi kendine:
"Biraz daha ne kadar yürüyebilirim?"
diye sorar.
Ama bayrağın tepede oluşu yalnızca dalgalanmasına bağlı değildir.
Bazen en büyük direniş, düştüğün yerden inmeyi reddetmektir.
Hayat bana birçok şey öğretti.
Kaybetmeyi öğretti.
Beklemeyi öğretti.
Yorulmayı öğretti.
Ama vazgeçmeyi öğretemedi.
Çünkü bazı insanlar vardır;
Yolları uzar.
Yükleri ağırlaşır.
Hayalleri gecikir.
Ama nöbet yerini terk etmezler.
Belki bugün istediğim yerde değilim.
Belki hayalini kurduğum hayatın tam ortasında da değilim.
Ama hâlâ buradayım.
Hâlâ yürüyorum.
Vatan Kokardı1000Kitap
Bütün dünyayı sen sandım.
Sen olmadığını öğrenince, seni ne kadar sevdiğimi anladım..."
İnsan bazı sevgileri bir insana ait sanıyor.
Bir yüze... Bir sese... Bir isme...
Sonra yıllar geçiyordu, günler de…
Hayat, insanın elinden bir şeyleri alıyor. Bazı hayaller yarım kalıyor. Bazı yollar beklenildiği yere varmıyor. Bazı sevdalar ise insanın avuçlarının arasından sessizce kayıp gidiyor.
İşte o vakit insan durup geriye bakıyor.
Ve anlıyor.
Aslında sevdiği şeyin bir insan olmadığını...
Çünkü bazı sevdalar vardı ki; adı bir insan değildi.
Bir bayrakta dalgalanırdı.
Bir armada yaşardı.
Bir hatırada nöbet tutardı.
Kimi zaman beşinci sınıfta bir çocuğun avucuna bırakılan küçük bir arma olurdu.
Kimi zaman gecenin en sessiz saatlerinde, insanın elinde sıkı sıkı tuttuğu bir rütbe...
Kimi zaman ise yıllar geçse de içinden eksilmeyen bir aidiyet.
Bu yüzden bazı sevgiler yalnızca aşk kokmazdı.
İçinde sadakat vardı.
Fedakârlık vardı.
Onur vardı.
Ve insan bütün kayıplarına rağmen dönüp aynı yere bakabiliyorsa, bunun sebebi vazgeçemediği bir sevdaydı.
Belki de bu yüzden bazı cümleler insanın içine işliyordu.
"Vatan sağ olsun."
Çünkü o cümlenin içinde yalnızca acı yoktu.
Teslimiyet vardı.
Sabır vardı.
Bir milletin yükünü omuzlarında taşıyanların sessiz duruşu vardı.
Ve belki de o yüzden bir başka cümle, yıllar geçse de insanın yüreğinde aynı ağırlıkla yankılanıyordu:
"Vatan size minnettardır."
Bazı sevgiler bir insana duyulmazdı.
Bir memleketin yükünü taşıyorum omuzlarımda, anne, ama hâlâ omuzlarımın ne kadar güçlü olduğunu bilme-den. Anne, hayat bazen hiç tahmin etmediğimizden fazla yük yükler omuzlarımıza ama bize ne kadar da güçlüsünüz diye sormadan..
Fethiye Deniz Demir
Fethiye Deniz DemirReklam