Sema
@Okusema
Şu anda okuduğu kitap
Unuttuğumuzu sandığımız her şey,unutmuşluğun karanlığından çıkıp tekrar geri geliyor ve hiç kimseye ait olmadıklarını düşündüğümüz anda tekrar bizim oluyor.
İnsanın, muhakkak kendinin olduğu ve güvenlik içinde bulunduğu için sevdiği bir yeri olması gerekir.
Bizler ancak, ölümün yaklaştığını sezip,günah ve sevap yazan omuzlarımızdaki melekleri hatırlayınca hesapları düzeltmeye başlarız.
Ah durulmuş ruhum benim,mennunlukla dön sahibine, çünkü O da memnundur senden.
Öldüğüm gün, taşınırken tabutum,
Acı duyacağımı sanma bu dünyanın ardından,
Ağlayarak; yazık oldu,diye konuşma,
Yok oluyorlar mı batınca güneş ve ay?
Ölüm sandığın şey,aslında doğuştur.
Zindan gibi görünür mezar,oysa ruh özgürlüğüne kavuşur
Hangi tohum büyümez ekilince toprağa?
İnsan tohumundan şüphen mi var yoksa?