Emin Balanan

Emin Balanan
Ben günah kadar beyazım, o tövbe kadar kara
Aslında buymuş bütün hikaye. Dostlarla bir sofranın başında olmak… Sofra bir tariftir… Arzuladığın bir dünyayı tarif ediyorsun, başka bir şey değil. Sofra metafordur. Yeryüzünden başka bir şey değildir. Berekettir. Yoksulluğun yokluğudur. Hasedin yokluğudur. Orada gülüyorsun, gülüşüyorsun. Keder yok. Doyuyorsun. Kendinden emin hissediyorsun. Üşümüyorsun. Paylaşıyorsun. İkram var. Cömertlik var. Sen cömertsin, onlar da sana karşı cömert…
Sayfa 207·Kitabı okudu
Reklam
Zamanın ruhu üzerimizden çok hızlı geçiyor ve sürekli bir telaş içindeyiz. Hızın esiri mi olduk?
Sayfa 201·Kitabı okudu
Dostluğun yakıtı muhabbettir; beraber oturmak, söyleşmek ve dinlemektir.
Sayfa 201·Kitabı okudu
Dostlarla olan muhabbette dünyaya dair hep bir iyilik, hep bir fedakarlık, hep bir olgunluk vardır. Karşılıklı saflığı muhafaza ediyorsun.
Sayfa 194·Kitabı okudu
Dostun senin zaaflarını bilir. Yaralarını bilir. Ama şu da var: Dost, seni yaralayacağı yeri de çok iyi bildiği için, dostluk bir yandan çok hassas bir meseledir.
Sayfa 191·Kitabı okudu
Reklam