Anne baba olarak, çocuklarımızın yanında olduğumuza, onları dinlediğimize, onları desteklediğimize inanırız. Oysa çok defalar bunun tam tersini yaptığımızı fark etmeyiz.
-Çocuklarımızın yanında
olmak; bilinçaltımızdaki gizli gündemimizin
farkına varıp bunu onlara
zorla kabul ettirmeye
çalışmamaktır.
- Çocuklarımızı dinlemek; kendi fikirlerimiz, düşünce ve yargılarımız olmadan onları duymaktır.
-Gelişimleri sırasında onlara destek olmak; sadece kendi yapımıza ve deneyimlerimize dayanan hayatlarını nasıl yaşamaları gerektiğine dair fikirlerimizden vazgeçmeye gönüllü olmaktır.
Çocuklarımızın yanında olmak, onları dinlemek ve desteklemek gerçekçi olmayı gerektirir.
Hiçbirimiz kendimizi tamamıyla bilinçaltımızdaki gündemden soyutlayamayız. Işin anahtarı onun farkında olmak, çocuklarımızla olan iletişimimizi duygusal boyutta nasıl etkilediğini incelemektir.
Çocuklarımızı kendi hayatlarını yaşadıkları için cezalandırmak yerine, özfarkındalıklarını geliştirmeye davet etmeliyiz ki hayatlarını kendilerine doğru geldiği gibi biçimlendirebilsinler. Böylece daha fazla özgünleşme yolcuklarında onlara
destek olabiliriz.