Ali Arslan
@Onebicimnick
Acta non verba.
Game Design
Antakya
25 Ağustos
30 okur puanı
Mart 2017 tarihinde katıldı
Mükemmelliğe henüz ulaşmadık. Ama anlama hiç bu kadar yakın olmamıştık, medeniyet paradır. Para medeniyettir. Ve medeniyet- bu noktaya nasıl geldik? Savaşla, kavgayla, öldür ya da öl. Ve para- o da aynı şey, anlıyor musunuz? Parayı almak zordur, zalimcedir, ama medeniyete sahip olursun. Ve medenileştik.
Robbie: Öyle demedim. Sanırım... Sanırım hepimizin hikayelere ihtiyacımız var, hayata devam edebilmek için hikayeler uyduruyoruz.
Ve sanırım uzun zaman önce büyük öyküler vardı. Öyle büyük öykülerdi ki, tüm hayatını onlarla geçirebiliyordun. Tanrının ve Kaderin Güçlü Elleri. Aydınlanmaya yapılan yolculuk. Sosyalizm Yürüyüşü. Ama hepsi öldü ya da dünya yaşlandı, bunadı ve tüm bunları unuttu. O yüzden şimdi hepimiz kendi öykülerimizi uyduruyoruz. Küçük öyküler. Farklı şekillerde. Ama her birimizin bir tane var.
Mark: Üstesinden gelmeye çalıştığım bir şey işte.
Robbie: ...Üstesinden gelmeye çalıştığın?
Mark: Evet. Bir nevi yani. Kafamda. Orada bağımlılıklarımızdan bahsettik epeyce. Bağımlısı olduğumuz şeylerden.
Robbie: Eroinden.
Mark: Eroin, aynen. Ama insanlar da var. İnsanlara da bağımlı hale geliyorsun. İşte... duygusal bağımlılıklar.