Duygularımız pusulamızdır. Canımız yandığında ağrıyan yere bakar ve sorunu görebiliriz. Canımız sıkıldığında da ancak "ağrıyan" yere bakıp gerçek sorunun ne olduğunu bulabiliriz.
"Bütün gücümle, onlara ihtiyacım olmadığını göstermek istiyordum. Ama bu arada çizmelerimin topuklarını inadına yere hızlı vurarak gürültü de çıkarıyordum. Ama bütün bunların bir yararı olmuyordu. Hiç ilgilenmiyorlardı benimle."
İhtiyaçlarını tutarlı olarak karşılamıyor ya da karşılamıyorsalar, ihtiyaç duyduğunda stresini azaltmak için yanında durmuyor ya da duramıyorlarsa ya da bu konuda belirgin bir tutarsızlık sözkonusu ise ne olur? İşte bu da genel bir ifade ile bizim güvensiz bağlanma dediğimiz duruma neden olur