Türkçede “konuşmak” ve “komşu olmak”, kon-mak fiilinden gelir ve karşılıklı kon-mak demektir. Aynı tele konan kuşlar gibi insanlar da ancak bu şekilde kondukları ve konumlandıkları zaman birbirleriyle konuşmaya ve birbirlerine komşu olmaya başlarlar. Gerçek manada konuşabilenler, aynı dili kullananlar değil, aynı manayı idrak edebilenlerdir.
Nitekim karşılıklı konuşma anlamını taşıyan “sohbet” kelimesi Arapçada s-h-b yani “sahip çıkmak”la aynı kökten gelir. “Sahabe” kelimesi de aynı köke sahiptir: Peygamber Efendimize (s.a.v.) sahip çıkan dostlarına ve yol arkadaşlarına “sahabe” denir.