Optimist
@Optimisttt
33 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İnsanlar nasıl konuşulması gerektiğinin dersini alırlar ama en büyük ilim nasıl ve ne zaman susulması gerektiğini bilmektir...
Tolstoy
Olay bilinmeyen bir ülkede ve bilinmeyen bir zamanda geçmektedir.
Yazar, kitapta yer ve zaman konusundaki muğlaklığı kahramanlar konusunda da aynı başarıyı gösteriyor.
Saramago’nun bir başka özelliği ise bu kitapta nokta ve virgül haricinde noktalama işareti kullanmamış olmasıdır...
Bu da diyalogların okunmasında bir nebze de olsa zorluğa sebep olmakta ancak ilerleyen sayfalarda yazarın kullandığı dilin tadına varılmaktadır.
Trafikte ışıklar yeşile döndüğü halde hareket etmeyen öndeki araca sinirle korna çalan şoförlerden farklı düşünen biri arabasından inerek öndeki arabaya gider ve şoföre neden hareket etmediğini sorar...
Cevap ile birlikte macera başlar: 'Kör oldum' Yardımsever (!) şoförün desteği ile evine giden adam karısıyla birlikte soluğu göz doktorunda alır.
Yapılan incelemelerde herhangi bir bulguya rastlanmadan adam evine gönderilir ama göz doktoru dahil klinikte bekleyen hastalara bu 'beyaz körlük' salgınına yakalanır...
Körlükten etkilenenler devlet tarafından bir akıl hastanesinde toplanır.
Körlükten etkilenmediği halde kör olduğunu söyleyip kocasını bırakmak istemeyen doktorun karısı da bu akıl hastanesine kapatılanlar arasında yerini almıştır.
Öyle ki devlet tarafından onlara cüzzamlı muamelesi yapılır ve hastaneden çıkmak isteyenlere mermi yağdırılır.
Körlerle iletişim kurulmaz onlarla temasa girilmez hatta onlara verilen yiyecekler bile koğuşların dışında bir bölmeye bırakılır askerler tarafından.
Zamanla ülkede bu körlükten etkilenenlerin sayısı artar ve akıl hastanesi dolmaya başlar. Akıl hastanesinde yeniler ve eskiler arasında bir çatışma başlar.
Doktorun karısı, gözlerinin gördüğünü diğer körlerden saklar ancak onlara yardımcı olur adeta hepsinin gözü olur...
Sevgili okur, okumayı düşündüğün bu kitap buna değer..
Keyifli okumalar... :)
Usul usul, sağlam eliyle hafifçe dokunarak, Minicik bir kılıç kadar keskin,
İnce cam kıymığını araştırdı ve işaretparmağı ile başparmağının tırnaklarını kıskaç gibi kullanarak kıymığı etinden çıkarmayı başardı...
Yaralı parmağını yeniden mendiliyle sardı,
Kanın pıhtılaşması için sıktı ve bitkin,
Tükenmiş olarak kanepenin arkalığına yaslandı...
Yaptığı kazanın ciddiyetini anlamak için yere eğildi.
Su, cilalı parkenin üzerine yayılmıştı.
Dağılan çiçekleri toplamak istedi ama cam kırıklarını düşünmemişti,
uzun, çok ince bir cam kıymığı parmağına girdi, acıdan ve bir çocuk gibi terk edilmiş olma duygusundan,
Öğle sonrasının ilerleyen saatinde loşlaşmaya başlayan bir evin ortasında, beyaz bir körlük içinde ağlamaya başladı...