Gülerken ölçüyü kaçırmak, ağlamak gibi bir zayıflık belirtisidir. İkisi de güçsüz bırakır insanı. Genellikle, insanın duygularını körelten her şey bir zayıflık belirtisidir. En büyük zayıflık ise ölmektir.
Bir insanı küçük düşürmenin en korkunç yolu, onun acı çektiğine inanmamaktır. Başkalarının acılarını nasıl düşünmeyebiliyorsak kendi acılarımızı düşünmekten de kaçınabiliriz.
Genellikle herkesin hoşlandığı şeylerden zevk almadığımız zaman bir üstünlük duyarız, çünkü böylece "daha üstün yetenekli" olduğumuza inanırız. Oysa belli bir konudaki yeteneksizliğimiz başka bir konuda yetenekli olmamızı gerektirmez. Budalaca bir şey yazamayan bir insan, güzel bir şey de yazamayabilir.