Olkan Kellevezir
@Ovezir
6 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Her Günâh Aynı Değildir
Öncelikle kitap, Da Vinci üzerinden hikâyeyi anlatmayarak çok zekice bir kurgu oluşturuyor. Da Vinci'yi bir katalizör olarak kullanıyor ve kitabın sonunda Da Vinci'nin Behaim denilen adamın hayat hikâyesini yorumlamasıyla da Da Vinci'yi seyirci yerine koyuyor. Da Vinci, aynı bizim gibi hikâyeyi görüyor, dinliyor ve en son bir çıkarımda bulunuyor. Bu Da Vinci'yi alçaltmak yerine daha da yüceltiyor. Çünkü okur, aynı kendisi gibi olayları seyreden Da Vinci'nin çıkarımından bir ders alıyor. Bu kurgu, gerçekten de takdire şayan.
Kitap boyunca Behaim'in borç tahsil etmeye çalışmasını ve yaşadığı kısa süreli bir aşk hikâyesini okuyoruz. Bu kısa hikâyeyi anlamlı kılan da aslında Da Vinci'nin bu kısa hayat kesitine yaptığı yorum oluyor. Biraz daha derin düşünürsek, yazarın Da Vinci'nin gözünden basit bir hikâye anlatmasından da böyle bir anlatıyı kullanmasının daha yüce olduğunu söyleyebiliriz. Çünkü aslında bu basit hikâyenin kitap olmasını sağlayan şey Da Vinci ve onun hikâyeye katalizör gibi etkisi olabilir.
Peki kitap ne anlatıyor?
Da Vinci, "Son Akşam Yemeği" adlı resmini bitirmek için kibrin temsili olan Yahuda'nın yüzüne bir referans aramaktadır. Evet... Dünya da bir sürü günahkar vardır fakat Leonardo alelade bir günahkar yerine kendi Yahuda'sını aramaktadır. Leo Perutz ve onun kaleminden referansla çıkan Da Vinci, bize her günahın şahsına münasır olduğunu ve her günahın farklı olduğunu anlatan bir hayat dersi vermeyi bu kitapta başarabilmiştir. Bunu yapabilmek için ise dahice bir kurgu ile Da Vinci'yi seyirci rolüne koymuştur.
Kitap, içindeki bazı klişeleşmiş hikâye unsurlarına rağmen iyi yazılmış, alttan alttan ilerleyen ve mantıklı şekilde gözler önüne serilen karakter gelişimleri ve göze batmayan ters köşeleriyle birlikte gerçekten de takdire şayan bir hikâye
Fazlasıyla Bir Ray Bradbury Klasiği
Bir Ray Bradbury hayranı olduğum söylenebilir. Çoğu kitabını okumuş biri olarak da Ray Bradbury'nin hem kalemine hem de düşünce dünyasına aşina olduğum da söylenebilir.
Kitap, Mars'ın kolonileşme hikâyesini anlattığı kısımlarda; Mars Kolonileşmesi ile Amerika'nın Kolonileşmesi arasında bazı bağdaştırmalar kurduğu kısımlarda gerçekten ilgi çekici hikâyelere gebe olabilmiş bir kitap. Özellikle ilk üç hikâye ilgi çekici, vurucu ve epey de kinayeli hikâyeler... Kitapta ilerledikçe ve hikâyeleri ardı ardına okudukça bu üç şeyin yavaşça ortadan kaybolduğunu, Bradbury'nin bu üç şeye daha az önem verdiğini gözlemleyebiliyorsunuz.
Kitap ilerledikçe konu Mars ve Mars'a gelen insanlar olmaktan çıkıyor. Bu da eleştiri zeminini Mars ve Mars'taki insanlar olarak kuran bu kitap için ister istemez anlamsızlığa çıkıyor. Bu kitabın içinde, "Neden bu kitapta böyle bir hikâye var?" diyebileceğiniz bir sürü hikâye var. Evet... Bu hikâyelerin yaptığı çoğu eleştiriye saygı duruyorum. Bradbury'nin; Poe ve onun kurduğu çürüme edebiyatına yaptığı göndermelere de saygı duyuyorum. Fakat sadece o kadar... Kitaptaki bazı hikâyeler sadece saygı duyabileceğimiz hikâyeler olmaktan pek öteye geçemiyor. Oysa kitap, ilk yarısı itibariyle bilim kurgunun en yüksek noktalarında dolaşabilmiş bir kitap...
Kitap, kısacası bir bilim kurgu gibi başlasa da aslında bir fantezi kitabı. Bunu Ray Bradbury kendi röportajlarının birinde de söylüyor. Bir bilim kurgu romanı beklemiş benim için ise bu durum bir hayal kırıklığıydı. Bunun bir sebebi de daha önce çok kez Bradbury okumuş benim için kitabın ikinci yarısındaki yazdığı hikâyelerin çok fazla tahmin edilemez olmayışıdır.
Ama bu kitap klasik bir Bradbury kitabı... Akıcı bir dili, ilginç kısa hikâyeleri, güzel bir anlatı tonu var. Bradbury'nin yazmış olabileceği