Ozan Bazu
@Ozanbz
Mersin
6 okur puanı
Şubat 2026 tarihinde katıldı
Sabahın ilk saatlerinde şehir henüz tam uyanmamıştı; sokaklarda dolaşan serinlik, geceden kalma bir düşünce gibi ağır ağır çekiliyordu. Pencereden görünen solgun ışık, eşyaların üzerine sessizce yerleşiyor, odanın içini hatıralarla dolu eski bir sandık gibi açıyordu. İnsan bazen en sıradan sabahlarda bile kendi hayatının ağırlığını yeniden fark eder. O anda, vakit sanki ilerlemek yerine genişliyor, geçmişle şimdi arasında görünmez bir köprü kuruyordu. Dışarıdan gelen uzak bir ses, düşüncelerin arasına düşen küçük bir taş gibi halkalar oluşturdu. Şehir uyanmaya başladıkça, insanın içindeki yalnızlık da kendine daha belirgin bir yer bulur. Belki de huzur, tam böyle anlarda, gürültüden önceki kısa sessizlikte gizlidir.
Savaşın gölgesi şehrin üzerine çöktüğünde, herkes bir şeylerini kaybetmişti. Kimi evini, kimi ailesini, kimi de geleceğe dair umutlarını... Fakat ben, yıkılmış sokakların arasında seni bulduğum gün, savaşın her şeyi alamayacağını anladım. Top sesleri geceleri göğü parçalarken, senin sesin içimde huzurlu bir liman gibi yankılanıyordu. Her vedamız son görüşmemiz olabilir diye birbirimize biraz daha sıkı sarılıyorduk. Cepheye giderken cebimde taşıdığım tek servet, bana yazdığın birkaç satırdı. Günler sonra döndüğümde şehir değişmişti, insanlar değişmişti, ama gözlerindeki ışık hâlâ aynıydı. O an anladım ki savaşlar toprakları ele geçirebilir, şehirleri yakabilir, hayatları değiştirebilir; fakat gerçek aşk, en büyük orduların bile yenemeyeceği bir direniştir.