Zülüf özcan

Delilik belki de artık değişim geçirmeyen bir acıdan başka bir şey değildir.
Unutasın yok senin. Niyetin yok. Niyet önemli her zaman, yanlış yaptığında bile niyet önemli. Merak etme affederiz, unuturuz yanlışlarını. Senin korkuların var, senin telaşların var, senin boşluklara ne koyacağını bilememelerin var, bu yüzden yer boşaltmamaların var, takıntıların var, saplantıların var hatta alışkanlıkların var, acı çekesin var, acıya ihtiyacın var, melankolik hallerin var, gözyaşın var. Var da var, ne ararsan var, unutasın yok.
Unutmamak yok, unutmak istememek var. Unutmanın temelinde, kendine hatırlatmamak var.
kitlesel iç ses :)
''Benim burada ne işim var?'' diye düşündüğünüz oldu mu hiç? Bir labirentin içindeymişsiniz ve kaybolduğunuzdan eminmişsiniz de, her bir dönemeci kendiniz yarattığınız için bu tamamıyla sizin suçunuzmuş gibi hissettiğiniz? Üstelik dışarı çıkmanızı sağlayacak birçok yol olduğunu da biliyorsunuz çünkü labirentten çıkmayı başarmış, dışarda gülüşüp oynayan insanların seslerini duyuyorsunuz...Öyle mutlu görünüyorlar ki onlara değil, bu işi onlar gibi yapamadığınız için kendinize kızgınsınız. Oldu mu hiç?
Öyle mutlu görünüyorlar ki onlara değil, bu işi onlar gibi yapamadığınız için kendinize kızgınsınız.·Kitabı okuyor
Evren kaostan ve entropiden besleniyordu. Temel termodinamik. Belki varoluşun temelinde de bu vardı.