Özge ÜÇKAN
@Ozge3kan
Bu da geçer Ya Hu
Modernitenin yalnızlaştırıcı tecrübesine, şehir insanının bir yaşayan ölüye dönüşmesine, ilişkisizliğe karşılık bir panzehir olarak sohbet, kırılan kolumu kanadımı iyileştirir ve bana direnme gücü verir. Sohbet ancak diğerkamlığı yücelten, narsisisizmi kınayan bir kültürde zemin bulabilir: Çünkü o, konuşmanın yanı sıra susmayı da gerektirir. Susma, yani karşıdakilerin sözlerine kalbini açma; susma, yani muhatabını dinleme, geri plana düşme, onu anlama ve onunla hemhal olma cehdi ister sohbet.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsan insanın aynasıdır. Kendimi bir başkasıyla kurduğum ilişkide görürüm. Hayatın "kökten yalnızlığı"na karşı durmak için ötekiyle aramda manalı bir ilişki kurmak isterim. Ona ruhumu açmak ve onun tarafından anlaşılmak, hatta özümsenmek isterim. Kim olduğumu, dünyadaki yerimi biraz da ona bakarak yordamaya çalışırım. Bunun için de dile müracaat ederim. Dil, aramızı bulur ya da bizi birbirimize düşman kılar.
Duygusal gelişimi durdurulmuş bir toplum olduğumuzu söylemek, güvenlik duygumuzu hâlâ bizim dışımızdaki bağlanma nesnelerinden devşirdiğimiz anlamına gelir. Her şeyin yolunda gideceği ve bir aksilik yaşanmayacağı yolundaki olumlu algı, bir bilişsel tahrifata kurban gitmiş, onun yerini her an bir aksiliğin olabileceği yolunda bir güvensizlik duygusu almıştır. Son birkaç yüzyılını sürekli travmalarla geçirmiş bir millet için bu çok yadırganacak bir durum olmasa gerektir.
Türkiye'de gündelik siyaseti incelemek için elverişli bir metafor olduğunu düşünüyorum. Türk siyasi hayatında siyasi parti liderlerinin ana-baba-bacı gibi aile vurgulu rollere soyunmaları da işimi kolaylaştırıyor. İşimi kolaylaştıran bir başka gerçek de, söz konusu kimlikleri kolaylıkla benimseyen kişilerin siyaset sahnesinden kolaylıkla çekilmemeleri ve ebeveynlik vazifelerini sonuna kadar deruhte etmeye çalışmaları. Duygusal gelişimi durdurulmuş bir toplum, bu insanlarla olan münasebetlerinde çocuk rolünü kolaylıkla benimsiyor: Geçtiğimiz on yıllarda siyasete gölgesini düşüren "Kurtar bizi baba!" çığlıklarını hatırlayınız. Siyasi figürler bu ülkede bu kadar zamana mukavim bir portre çiziyorsa, bağlanmamızın kudretini yabana atmamak gerek. Onlar oturdukları koltuğa yapışıyor, biz de onlara. İnsanların önceki yüzyıllarda bağlanma ihtiyaçlarını karşılayan saltanat, kılık değiştirmiş biçimde devam ediyor.
