Özge
@Ozgg
@uzmanpsikolog.ozgebakkal
Klinik Psikolog
Yüksek Lisans
19 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitap, çocuklarda esneklik ve toparlanabilme becerisini konu edinmiş olsa da ben kitaptan verim alamadığımı belirtebilirim. Bir klinik psikolog olarak bilimsel veri örneklerine yer veren, alt yapısında örnekler ve yüzdelikler olan ders kitabı niteliğindeki kitapları aklıma ve içime sinerek okuyorum. Bu kitap bana fazla yüzeysel geldi. Aynı zamanda “çocuk” genellemesiyle birlikte yaş grubu olarak geniş bir alana yayılması, başlıkların altını doldururken “öneri ve hayat tecrübeleri” aktarımı gibi cümlelerin varlığı bana zaman kaybı gibi geldi. Uzmanlara önermem. Çocuk sahibi olan ebeveynlere de eğer hiç kitap okumamışlarsa basit ve arkadaş ortamlarında konuşulan bir sohbet dili istiyorlarsa iyi gelebileceğini yine de okumaktan keyif almayacaklarını düşünüyorum.
Kişisel gelişim kitabı olduğunu söyleyebilirim.
Reklam
Kitap anlaşılır ve öğretici. Kaygının beynimizde hangi iki alanda, hangi süreçlerle birlikte oluştuğunu anlatıyor. Bunu yaşamdan örneklerle de pekiştiriyor. “Kaygı böyle oluşuyor onu anladık ama ne yapacağız” demeye kalmadan kaygı ile başa çıkma konusunda, kaygıyı yönetebilme konusunda da ışık tutacak yöntemlerden söz ediyor.
Lisans yıllarında nöropsikoloji, öğrenme psikolojisi gibi dersleri aldıysanız bilgileri tazeleme konusunda da keyifli.
Bir deneme olan "Kendine Ait Bir Oda" (1929), bir kadının kurmaca yazması için kendine ait bir odaya ve paraya ihtiyacı olduğu cümlesinin içine birçok anlam bırakmış. Gölge gibi yaşayıp giden, kalıplar arasına sıkıştırılmaya çalışılan, kütüphaneye girmek için yanında bir erkeğin olması gereken kadın... Bir yaşantıya ve bir zihne neler sığdırdığını bulabilmemiz o kadar zaman almış ki, konu olduğu romanlarda bile erkek yazarlar tarafından tasvir edilmiş. Kendini anlatması bile kolay olmamış, oldurulmamış. Beni etkileyen bir alıntı yapmak istiyorum bu denemeden:
"2 Kasım 1875'te ne yapıyordun? diye sorsanız, emin olamayacak ve hiçbir şey hatırlamadığını söyleyecekti. Çünkü bugüne kadar bütün yemekler pişirilmiş, bulaşıklar yıkanmış, çocuklar okula gönderilmiş ve sonra da kendi hayatlarını kurmuşlardır. Geriye hiçbir şey kalmamıştır. Her şey yitip gitmiştir."
Kadınların hayal gücü ve yaratıcılığı dahi yıllar boyu cam tavana çarpıp durmuş.
