Beklemediler bekledim, özlemediler özledim, ağaçlar var dı sessizlerdi içim gibi, onlara sarıldım, bir köşeye bıraktım enkazını duygularımın, devam ettim, toprağa kadar çekilir miydi yoksa bu hazin tükeniş, sonumu O'na emanet ettim.
Birşeyleri değiştirmeden iyi bir şey olmuyor. Bazen sadece gülümsemek bazen basitçe önemsemek iyi şeylerin başlangıcı olur. Her adım bizi dar ağacına götürmez. Her ümit her zaman kötülüklerin en kötüsü olup işkenceyi uzatmaz. Tabiki her ümit mutlu sona gitmez. Ama her ümitsizlik bizi karanlığımıza terkeder.
Tavanı akan evde de yaşıyor olsan bu durum bile yağmuru seviyor olmanı engellemez. Çocukken hatırlıyorum halının bir tarafı hep kıvrılmış olurdu ve bir kova damlayan yerin altında dururdu. Ve ben yağmuru severdim. Ve hep severim. Çünkü bende yağmur umudun karşılığıdır. Şimdi insan sevmek de öyle biraz. Neyi seviyorsan onda en çok ne varsa kovaya damlayan da o oluyor. Acıysa biriken acı oluyor, öfkeyse öfke, sevgiyse sevgi.