Felsefe p4c
@P4cfelsefe
787 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İnsanoğlu unutkandır; zamanında öğrendiklerini bir bakmışsın unutuvermiş. Ama insan dediğin hislidir de... Aklından silinip gidenler gönül değirmeninden öğütülmeye devam eder. Tâ ki un ufak halde "kendi"si çıkana dek. Her kişi güçlü olmayı diler. Bu güç ancak acı ile yontulur ; işte bu yüzden üzerimizden atılmaz acı çekmiş olmak. Etrafına şöyle dönüp bir bak! Her mükemmel varlığın ardında bir trajedi var. Şu hayran olduğumuz çiçeklerin bile açması için gereken bir doğum sancısı yok mu? Peki biz bu fani koridora sadece acı çekmeye mi geldik? Kulağına binlerce yıl fısıldanmış ilahi sesleri duy o zaman : yaşat, sev, oku! -AyselMamoste
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Aşık HüdaiŞiir
Canan bizim canımızdır ,
Teni bizim tenimizdir ,
Sevgi bizim dinimizdir,
Başka dine inanmayız.
Neyzen TevfikŞiir
GEÇER
Istırabın sonu yok sanma, bu âlem de geçer,
Ömr-i fani gibidir, gün de geçer, dem de geçer,
Gam karar eyleyemez hande-i hürrem de geçer,
Devr-i şâdi de geçer, gussa-i matem de geçer,
Gece gündüz yok olur, ân-ı dem âdem de geçer,
Bu tecelli-i hayat aşk ile büktü belimi,
Çağlayan göz yaşı mı, yoksa ki hicran seli mi?
İnleyen saz-ı kazanın acaba bam teli mi?
Çevrilir dest-i kaderle bu şu’unun fili mi,
Ney susar, mey dökülür, gulgule-i Cem de geçer,
İbret aldın, okudunsa şu yaman dünyadan,
Nefsini kurtara gör masyad-ı mafihadan.
Niyyet-i hilkatı bul aşk-ı cihan aradan,
Önü yoktan, sonu boktan, bu kuru da’vadan
Utanır gayret-i gufranla cehennem de geçer.
Ne şeriat, ne tarikat, ne hakikat, ne türe,
Süremez hükmünü bunlar yaşadıkça bu küre
Cahilin korku kokan defterini Tanrı düre!
Ma’rifet mahkemesinde verilen hükme göre,
Cennet iflas eder, efsane-i Âdem de geçer.
Serseri Neyzen’in aşkınla kulak ver sözüne,
Girmemiştir bu avalim, bu bedyi’ gözüne.
Cehlinin kudreti baktırmadı kendi özüne.
Pir olur sakiy-i gül çehre bakılmaz yüzüne,
Hak olur pir-i mugan, sohbet-i hemdem de geçer.