Çoğu zaman seni büyüten ve besleyen şey,
senin ölümünü getirirken sen fark etmezsin.
Çünkü duvarların,
bunun sana iyi geldiğine dair inançların
ve sıkı sıkıya bağlandığın kuralların
seni öldürür.
Oysa biraz dışarıya bakıp sevdiklerimizi görürsek,
hayatın
materyalizmden ve kapitalizmin bize uydurduğu tutsak yaşamdan daha iyi olduğunu görebiliriz.
Ben ve sen,
biz bu yerde
kendi potansiyelimizi yok edip çiğnemekten
ve yapamayacağımızdan korkmaktan başka ne yapıyoruz?
Elliott smith- between the bars
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ve şimdi anladım.
Bir yere varmak istemeyişimi.
Sadece sürükleniyorum sonunu bildiğim yollarda.
Ve acının geleceğini yavaş yavaş anlamaya başlayınca farklı yollara uzanmak orada da mutluluğu tadıp aynı döngüyü yaşamaya bırakıyorum kendimi.
Fakat sorun olan bu.
Bir yere ait hissedememek olmayacağın anlamına gelmiyor.
Bir yeri sevememek
Bir şeyden memnun olmamak..
Ve boşluğu doldurmaya çalıştıkça daha da büyük bir boşluğa dönüşmesi sadece benim suçum.
Ya yalnızlık?
Varlığımı kabul ettirebilmiş gibi hissetmiyorum zaten çoğu zaman.
Sadece bana yüklenen aptal sıfatının içinden çıkmaya çalışırken ne yapıp ne edip
(Kendimi içten içe öyle olduğumu düşündüğümden) yine aynı şeye sürükleniyorum.
Öyle hissediyorsam sanki
Öyle olmalıymış gibi
Sonra zaman dursun istedim.
Durduramayınca sesleri,
kendimi durdurmanın yolunu
sanki bitmeyen bir ipi sonsuzluğa çeker gibi çektim.
Bilmediğim soruları
sırf bilmiyorum diye
acı çekmeme müsaade etmedim.
Sonra acı,
sanki ben süpürmemişim gibi
sızlayarak çıktı oyuklarından.
Şimdi hâlâ “muş” gibi.
Tövbe edemiyorum Tanrı’ya,
tövbe edemiyorum.
Kemiklerim kırılıp iç içe giriyor diye
bir umut besliyorum.
Ne bir sevinç,
ne bir heyecan.
Akışa bırakmıyorum,
akışta kayboluyorum.
Unutuyorum, eziliyorum, özlemiyorum.
Nefessiz kalınca,
kendime bakmak zorunda olunca
ağlamaya başlıyorum.
Katıyım,
oysa akmak istiyorum.
Saf ve meteliksiz olmak,
anlam denen şeyi biraz yıkmak, dağıtmak,
zeminin akışkan olup uçmasını,
kaskatı olmaktan,
acılarıma bakıp yanaşmaktan onlara,
dönmekten kendi eksenimde
başka bir şey yapamıyorum.
Ya da ben hâlâ sadece o kahverengindeyim.
Her bir seste ona dönüp duruyorum.
Mabedim yıkılsa,
kemiklerim kırılsa,
uykularım kaçsa da
rüyalarımda da hatta
kaçamıyorum bu kesitten.
Bıraksa beni,
ben de biraz taşınsam kendimden,
uzaklaşsam ondan,
ne kadar yakınlaşırım oysa kendime.
Ben perilerimi gördüm.
Cinler, melekler...
O eller bana dokunurken kaç bebeği öldürdüm,
Kaçında kendimi gördüm?
Annesiz olanlar, babasını katledenler,
Sessizce kendi içinde delirenler,
Her tende farklı bir ruha kapılıp gidenler...
Benim içimse bunlardan dolayı kusmuk.
Dönüp dönüp,
Görüp görüp kendime sığınıyorum.
Her saniye acıyla kendi kuyruğumu halat gibi bağlıyorum.
İçimde ne varsa boşaltıyorum;
İç organlarım birbirine yapışmış fesattan, kederden.
Öyle nefret ediyorum ki senden;
Senin babanı öldürdüğün rüyalarını
Alıp seni öldürüyorum onunla.
Kâbuslarımdan tacizcileri çıkarmak için
Rüyalardan en son kendimi çıkarıyorum.
Rüya çıkmazsa eğer,
Ben çıkıp gidiyorum.