Cümle kitabın yaprağında 'sen' haykırılır
Herşey sende sen ki, kendine ayna
Yaşamaya kendinden başla
Kelam belli söz beli anlam belli
Ve sen hiçbir kitabın emrini
Yerine getirmedin, ben'likteki kendini
Bütün yaşamlar birbirinin kopyası
Kendi değil sanki birer başkası
Hayatlar desen birbirinin yansıması
Herkesi ziyan etti bu özenti takvası
Birey değil de sanki birbirlerinin Tanrısı
Bakalım hele ne çıkacak
Bu var oluş faturası
Bu âlem ki kan ve savaş üzre hâlk edildi
Önce ruhani cinler yok edildi
Sonra yeryüzüne Ademi getirdi
Bilemedik akıl edemedik efendi
Ebedi İnanca tutulup dilimiz EVET dedi
Gitmek istemiyoruz imtihana kurban
Sen merhamet et varlığımız insan
Mahrum kalmayalım o Nurundan
Himmet et, ey ism-i Rahman
Bizi tekrar halk edesin melekut çağına
Fazla bulandırma ağır günahlara
Yüzü ak çıkalım ihtişamı huzuruna
Layık olmasakta afına
EVET dedik kal-û bela da
Amaç benim diye kapılma leyla
Sen Açılan kapısın illahi aşka
Mahareti kendinde arama
Hasıl olursa mecnun hakikata
Varlığın Aciz kalır deryanın kıyısında
Zahiren görmediysem peygamber
Simalarını gördüm sende ey rehber
İnancım defterime günah biçer
Kim şahit değil ki allahın velisine
Ahir zaman'a fener tutan peygamber
Yüzünde Allahın merhamet nişanesi
Nefis yakarıyor imtihan bahanesi
Dilim dönmezse o mertebe
Zatındır gönlümüzün tek kıblesi