Artık kendi yazgısını,bir kadının yazgısına iliştirmiş adamların anbean içinde büyüyen yangınlardan var,senin de yüreğinin orta yerinde.Kendi gözyaşlarını,aşık olduğu kadının gözyaşlarına karıştıran adamların iflah olmaz,ağrılı ızdırabı. Bitmeyen mahpusluk,geçmeyen illet,ince maraz.
Sen olmayınca,yokluğun karanlığına yuvarlanıp yok oluyorum. Kimseler inanmıyor bir hayatım olduğuna.Elimi tut,yüzüme bak,beni hatırla, rahminde iki kişilik umut büyüt,iki kişilik rüya.Varlığıma şahitlik et.
Sonra yer altından konuşur gibi çıktı sesi, karanlık bir kuyunun dibinden seslenir gibiydi;kaygılı, bıkkın, boğuk, ümitsiz. Epeyce bir zamandır kaybolmuş da bulunmak ister gibi, bir kişi bile fark etse varoluşu yeniden anlam kazanacak gibi bir kalp sızısıyla, kısacık bir şey söyledi ve cevabını bile duymayı beklemeden hızlıca yanından uzaklaştı.
"Beni aklında tutar mısın? "