Gönül bu hikayeyi uzattıkça uzatır.
“Ey sıkıntı şiddetlen, nasılsa geçeceksin.”
Uyandığımda ilk anda hiçbir şey hatırlamıyorum. Ama çok geçmeden ruhum, terk ettiği bedenine büyük bir gürültüyle geri dönüyor.
Zehra’nın bundan sonra beklediği tek şey gölgesinde dinlenebileceği bir dağdan ibaretti.
Neticede, hayatında “Vatanım” diyebileceği biri olursa vatan hasreti bile o kadar acıtmazdı insanı.