Tuğçe
@Panel
Bir gezegen görmüştüm, kırmızı suratlı biri yaşıyordu orada. Bir kerecik olsun çiçek koklamamış, hiç yıldız görmemiş, hiç kimseyi sevmemiş.
Eğer bir generale, bir deniz kuşuna dönüşmesini emretseydim ve general bunu yerine getirmeseydi, bu onun suçu olmazdı. Benim suçum olurdu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Seni seviyorum” dedi ona Çiçek. “Benim yüzümden bunu hiç bilmedin. Artık önemi yok. Sen de en az benim kadar aptalsın. Mutlu olmaya çalış...”
Onu söyledikleriyle değil yaptıklarıyla yargılamalıydım. Güzel kokuyordu ve içimi ışıtıyordu . Asla kaçıp gitmemeliydim! Küçük oyunlarının ardındaki hassaslığı tahmin etmeliydim. Çiçekler öyle çelişkili mahluklar ki! Onu sevmeyi bilmek için çok gençtim.
Biri, milyonlarca ve milyonlarca yıldızdan sadece birinde bulunan bir çiçeği sevdiğinde, yıldızlara bakmak bile onu mutlu eder. Kendi kendisine, “çiçeğim oralarda bir yerde” der. Fakat koyun, çiçeği yerse bu, onun için yıldızların aniden sönmesi anlamına gelir.
Bir gezegen biliyorum. Orada kırmızı suratlı bir beyefendi var. Asla bir çiçek koklamamış. Asla bir yıldıza bakmamış. Asla kimseyi sevmemiş. Toplama işlemi yapmaktan başka hiçbir şey yapmamış. Her gün aynen senin gibi tekrarlar: Ben ciddi bir adamım! Ben ciddi bir adamım! Kibirle kabarır durur.