Bezdim hepsinden, ölüm gelsede huzur verse artık;
Her türlü varlığı hak etmiş kişinin yokluk çekmesinden,
Erdemden yana nasibi olmayana allı pullu giysiler düşmesinden,
En içten inanmış kişiye arsızca leke sürülmesinden,
Utanılmadan yerinden edilmesinden namuslu insanların,
Namuslu genç kızın kahpece kötü yola düşürülmesinden,
Gerçek yetkinliğin haksızca çarptırılmasından,
Aksayan yöneticilerin yönetimi güçten düşürmesinden,
Sanatın dilinin bağlanmasından yetkili kişilerce,
Bilgiçlik taslayan beceriksizliğin hünere yeğ tutulmasından,
Yalan gerçeğin safdillikle karıştırılmasından,
Kıskıvrak yakalanmış kötülüğe kul olmasından bıktım.
Oysa sen, ki yanında özensiz kalır mücevherlerim.
Hem huzur kaynağım, şimdiyse en büyük kaygım, sen
Başta gelen sevdiğim ve yegane derdim benim,
Soygunculara karşı korunmasız kaldın birden.
Seni sandığa kapatıp kilit vurmadım üstüne,
Çünkü sen, gönlümdeki o yumuşak bölmedesin
Ordaymışın gibi geliyor bana, olmasan bile
Sen dilediğince girip çıkabileceğin yerdesin.
Yine de korkuyorum, çalarlar seni diye orda görünce,
Doğru olanı bile hırsız yapar ödülün böylesi bence.
Bedeninle işlediğin anlaşılmaz suça anlam veremiyorum
Karşına dikilmem gerekir, ben savunuyorum seni
Kendime karşı çıkıp senin davanı alıyorum.
Aşkımla nefretim arasında öyle bir savaş var ki,
Beni acı acı soyan o tatlı hırsızın.
Suç ortağı olmak zorundayım ister istemez.