Yalnız ölümü yaşamaqla insan həyatı dərk etməyəvə qiymətləndirməyə başlayır. İnsan yalnız bu dünyada günlərinin sona çatmaq üzrə olduğunu başa düşəndə onlardan hər birini məna ilə doldurmaq, onları yaxınının qulluğunda durmaq, ləyaqətlə yaşamaq tələbatına gəlib çıxır.
Bu vaxt Ketrin kədərlə başa düşürdü ki, insanın ruhunun varlığını elmi sübuta yetirmək çətin mümkün olsun. Ruhun bədəndən xaricdə həyatını təsdiq etməyə çalışmaq, siqaret tüstüsü buludunu buraxıb, illər sonra onu harada isə tapmağa ümid bəsləmək kimi bir şeydir.
Doğrudanmı? İndi ki biz sirli, gözəgörünməz və başa düşülməyən qüvvələrin varlığını inkar etməyə can atırıq, bəlkə vahiməli orta əsrlərdən hələ də çıxmamışıq? Əgər tarix bizə nəyisə öyrədibsə, bu da elə odur ki, bu gün inkar edilən vərdiş olunmayan ideyalar, sabah ümumun etiraf etdiyi həqiqətə çevrilir.