Hayatımın sonuna kadar kalmak zorunda olduğum bu çukurda ne yalnız kalabiliyorum ne de sessiz. İnsan ne zaman sessizlik ister? Çok yorulduğunda mı, kafasının içinde dönüp dolaşan düşüncelerinden boğulduğunda mı? Yoksa çok yüz görüp çok ses işittiğinde mi? Kulaklarıma pamuk tıkayıp biraz sessizliğe uzanmak istiyorum, uzanamıyorum...