Hayat gitgide eksilmekti, ihtimal bunu bilmiyordu. Hayat; etti, kandı, kemikti...
Belki o, böyle biliyordu. Hâlbuki hayat, ne et, ne kan, ne de kemikti. Hayat, toprağın nöbetiydi. Bunu söyleyen biri vardı. Belki o da yanılmıştı. Belki de hayat, sadece bir yanılgıydı. Şimdi dışarıda yanılgı yanılgı büyüyen bir dünya vardı. İnsanlar birbirini seviyor, birbirine güveniyor, yaşamını paylaşıyor; sonra hayat, "yanıldın" deyip atıyordu sillesini. "Yanıldın!"
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
...Çocuklar bilir. Ve yine çocukların çok iyi bildiği bir şey varsa o da hiçbir şey bilmiyormuş gibi davranmaktı. Öyle davranıyordum. Ben o yaşta iyi bir tiyatrocuydum baba.
Ömrümüz eşyaları sahiplenmekle geçiyor, hâlbuki eşyalar bizi sahiplenmeliydi; ömrümüz onlarınkinden daha kısa. Bunu uydurmadım.
Korkunç bir beyazlığın içinde hapsolmak.. var mısınız?
Hepsi birbirinden güzel öyküler okudum..son öykü ile gözlüklü bir adam (!) bütün öykülere daldırdı çıkardı beni.. içime içime dolan sularla yaşamayı öğreneceğim mecbur.. incilerden birini seçmek zor fakat "Benim Yurdum" adlı öyküde Hasan'ım Ali beni aldı Hasan Boğuldu' ya götürdü.Obalı kıza aşık ovalı genç..filmi hatırlarsınız..Çağrışım bu..nereye çekerse oraya gidiyoruz.. Ne yapmışsa şehirli olamamış, dağı dize getiremeyen Hasan Ali, içime dert oldun..
Alıp bu derdi katayım diğerlerinin yanına..
Teşekkürler İbrahim Halil Çelik
kalemin gücü adına :)
2.inceleme notum : Korkunç Beyaz, İbrahim Halil Çelik'in insanımızı derinlikli duygularıyla anlattığı güzel bir kitaptı. Elitist tavırlarla topluma dudak bükenleri oldum olası sevmem. O tip yazarlardan benliğimi uzak tutmak isterim.Ne zaman ki biri bana anladığım dilden sesleniyor, o anlatsın ben ölene kadar dinleyeyim.Bu kitap senin benim kendimizden bir şeyler bulabileceği samimi öykülerle doluydu. Daha ne olsun!
