Büşra Ateş
@Pastaa
Son buhar izi de sonbahar havasında uçtu gitti. Tren bir köşeyi döndü. Harry’nin eli hâlâ veda eder gibi havadaydı.
“Merak etme iyi olacak,” diye mırıldandı Ginny.
Harry ona bakarken elini dalgın dalgın indirip alnındaki şimsek biçimindeki yara izine dokundu.
“Olacağını biliyorum.”
Yara izi on dokuz yıldır Harry’e acı vermemişti. Her şey yolundaydı.
♾
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Yani çocuğun... çocuğun ölmesi mi gerekiyor?” diye sordu Snape, epey sakince.
“Ve Voldemort bunu kendi yapmalı, Severus. Hayati önemde bu.”
Yine uzun bir sessizlik oldu. Sonra Snape konuştu. “Bunca yıl... sanıyordum ki... çocuğu onun için koruyoruz. Lily için.”
“Onu koruyorduk çünkü ona eğitim vermek, onu büyütmek, onun gücünü denemesini sağlamak hayati önem taşıyordu,” dedi Dumbledore, gözleri hâlâ kapalı. “Bu arada, ikisinin arasındaki bağ giderek güçleniyor, parazit bir büyüme bu: kendi de bundan şüpheleniyor diye düşünüyorum bazen. Onu tanıyorsam, kendi ölümüyle karşılaşmaya giderken, bunun Voldemort’un gerçekten sonunu getirmesi için gerekli ayarlamaları yapmış olacak.”
Dumbledore gözlerini açtı. Snape dehşete düşmüş görünüyordu.
“Onu doğru anda ölebilsin diye mi hayatta tuttun yani?”
“Hiç şok geçirme, Severus. Kaç adamın ve kadının ölümünü izledin?”
“Son zamanlarda, sadece kurtaramadıklarımın,” dedi Snape. Ayağa kalktı. “Beni kullandın.”
“Nasıl yani?”
“Senin için casusluk yaptım, yalan söyledim, kendimi ölüm tehlikesine soktum. Bütün bunlarda amaç, Lily Potter’ın oğlunun emniyette olmasıydı güya. Şimdi kalkmış bana onu kesilecek bir domuz gibi semirttiğini söylüyorsun —“
“Ama ne kadar dokunaklı bu, Severus,” dedi Dumbledore ciddi bir ifadeyle. “Yoksa bunca zaman sonra çocuğa karşı sevgi mi beslemeye başladın?”
“Ç𝘰𝘤𝘶ğ𝘢 mı?” diye bağırdı Snape. “𝘌𝘹𝘱𝘦𝘹𝘵𝘰 𝘱𝘢𝘵𝘳𝘰𝘯𝘶𝘮!”
Asasının ucunda gümüş maral fırladı: odanın zeminine indi, tek bir sıçrayışla odayı geçip pencereden dışarı uçtu gitti. Dumbledore onu süzerek uzaklaşmasını izledi ve maralın gümüşsü parıltısı sönerken, Snape’e döndü, gözleri yaşla doluydu.
“Bunca zaman sonra, öyle mi?”
“Her zaman,” dedi Snape.
Yara izi yanıyordu ama acının efendisiydi — onu hissediyordu ama ondan ayrıydı. En sonunda kontrolü öğrenmişti, zihnini Voldemort’a kapatmayı; tam da Dumbledore’un Snape’den öğrenmesini istediği şeyi. Voldemort Harry’yi Sirius için kederlenirken nasıl ele geçirememişse, şimdi de Dobby’nin yasını tutarken düşünceleri Harry’ninkilere nüfuz edemiyordu. Anlaşılan keder, Voldemort’u dışarı atıyordu... ama tabii Dumbledore olsa buna sevgi derdi...
Snape bir an Dumbledore’a baktı, sonra yüzünün sert hatlarını tiksinti ve nefret bürüdü.
“Severus... lütfen...”
Snape asasını kaldırdı ve dosdoğru Dumbledore’a yöneltti.
“𝙰𝚟𝚊𝚍𝚊 𝙺𝚎𝚍𝚊𝚟𝚛𝚊!”
